مرور ده چهره ویژه لیگ هجدهم/ بخش سوم- جام جلال‌نما

به گزارش وب‌سایت نود، فوتبال اگرچه بی‌رحم است اما خوش‌حساب است. او مزد آنهایی که برایش از جان مایه می‌گذارند را می‌دهد. شاید دیر، شاید با تاخیر اما بالاخره روزهای باشکوه را به اسطوره‌هایش هدیه می‌دهد. با چهار قهرمانی پی در پی در لیگ برتر و جام‌حذفی، در روزهایی که برای بسیاری از بازیکنان در این سن و سال زمان گوشه‌نشینی‌شان است.

سیدجلال برای بهترین بودن نه تکل‌های آنچنانی می‌زد نه بخیه‌های آنچنانی می‌خورد و نه با داد و فریاد بر سر داور و بازیکن حریف حضورش و تعصبش را به رخ کسی می‌کشید، او در 90 دقیقه حضور در زمین هیچ کار عجیب و غریبی نمی‌کرد. ساده بازی می‌کرد و محکم. کاپیتان مستحکم همیشگی و یکی از فاکتورهای لازم برای قهرمانی. قهرمان شدن با او آسانترین کار است. این را کارنامه او به خوبی می‌گوید. او برای تیمش یک سوپرمن برای مربی‌اش یک مدافع مطمئن و برای همبازیانش یک کاپیتان قابل اتکاست. جلال حسینی از آخرین بازمانده‌های نسل بازیکنانی است که فوتبال را بازی نمی‌کنند، می‌جنگند. او نه تنها خودش بهترین بازی را می‌کرد بلکه تمام تلاشش را در طول بازی انجام می‌داد تا به بازیکنان کناری‌اش بگوید چطور بهتر بازی کنند و از آنها مدافعان بهتری بسازد.

شماره 4 پرسپولیس در تمام بازی‌ها تلاش می‌کند تا به عنوان یک مدافع دقیق‌ترین و بهترین پاس‌ها را بدهد. به همین دلیل است که بر اساس آمار متریکا با میانگین 88% پاس صحیح در هر بازی بهترین بازیکن تیمش است. یک آمار جالب دیگر از او تعداد خطاهایش است. 0.5 خطا در هر بازی و چهاردهمین بازیکن تیم از نظر ارتکاب به خطا. این همان آماری است که او را برای هر تیمی حتی در این سن و سال تبدیل به یک آرزو می‌کند.

تد ریچاردز در «فوتبال و فلسفه» نوشته: «کلیسا امروز جای خود را به ورزشگاه داده است. جوامع از راه ورزش است که داستان‌های مشترک می‌سازند و در زمین بازی است که قهرمانان معاصر به وجود می‌آیند و پرستش می‌شوند.» این نوشته تد ریچاردز شاید کاملا درست نباشد اما خوش به حال این نسل که معاصر با یکی از قهرمانانش زندگی کرده و معجزه‌اش، اقتدار و غرور برای طرفداران هر تیمی بود که پیراهن آن را برتن می‌کرد. جلال حسینی از آن بازیکنانی نیست که فوتبال را زیبا می‌کند، اما از آن بازیکنانی است که برد را توی مشت‌تان جا می‌دهد. همینقدر آسان، همینقدر دست‌یافتنی.

 

منبع:نود